Prison Break Part 511

Hihihi, ja, ik heb het weer gelapt!
Mama verschoot zich een hoedje toen ze naar buiten keek. Zoals altijd zat Feliz op iets te blaffen en mama vindt het dan plezant om te zoeken naar wat hij dan blaft. Meestal is dat op de kraai die hier altijd komt rondhangen, of de poes, of een auto, fietsers... Nu was hij dus naar de tuin van de buren aan het kijken, onze buren aan de andere kant wel te verstaan. Dus niet de kant van Lulu, die heb ik moeten opgeven na alle barricades die papa heeft opgesteld. Maar de grote tuin (tuin van verschillende huizen zonder afsluiting) waar onze poes altijd vertoeft omdat wij hondjes haar daar niet kunnen plagen. En ook de tuin waar zij menige vogels verschalkt tot zeer groot ongenoegen van onze papa. Survival of the strongest! En inderdaad, de poes zat daar weer lekker te soezen. Alleen zat er zo een klein, wit, ondeugend spook rond haar heen te crossen in halve cirkels. Voor diegene die traag van begrip zijn: dat ben ik!! Leuk hoor, canicrosstraining op mijn eigen. Maar mama loste ineens een kreet van verbazing en liet haar eten voor mij prompt achter. Dat zou ik toch niet doen zunne, eerst eten en dan de rest. Bon, ze moest dan natuurlijk eerst de trap naar het gelijkvloers nemen, dan nog door ons 'dagverblijf' en zo door de deur naar buiten. Onderweg had ze dus tijd genoeg om na te denken waar ik was uitgebroken (dat duurde maar 1sec maar daar sebiet meer over) en hoe ze mij daar ging weghalen als ik niet zo slim zou zijn om vanzelf terug te komen. Dat duurde ietske langer en ze besloot het te bekijken als ze er was. De problemen aanpakken als ze zich stellen dus. Ze kwam naar buiten en ik hoorde haar paniekerige stem: BEAU!! En hopla, door de opening waarvan ik kwam en gereed om in haar armen te springen. Ze was toch blij dat ik zo vlug terug was. En natuurlijk had ze zo mijn stiekeme doorgang gezien en het was die plek waar ze al over nagedacht had. Een glimlach kon ze niet onderdrukken. Ze had namelijk enkele dagen geleden al opgemerkt dat ik daar wel eens door zou kunnen. Maar papa zei: maar nee! Waarschijnlijk al moe van heel de tuin met extra draad, klinkers en betonblokken te voorzien voor graafgrage weimaraners en ontsnapgrage vlinderhondjes. Mama merkte gewoon op dat de poes daar ook door kan en meer moest er dus ook niet gezegd worden want iedereen van ons weet dat de poes (hoe zeggen we dat beleefd zonder madam te kwetsen) iets meer 'haar' heeft dan de gemiddelde poes! Uiteindelijk werd er hierover niet verder gepraat wegens de delicate zijde van de kwestie. Maar nu...nu moet er wel iets gebeuren volgens mama. Ondertussen zit ik veilig binnen tot onze papa thuis komt van zijn fietstochtje en de nodige maatregelen kan treffen!


Wat hebben we dus geleerd?

1: als mama iets zegt, is het waar!

2: je MOET in je eigen tuin blijven anders zijn de baasjes ongerust.

3: van ontsnappen word je moe en dan er is er geen betere plek om te slapen dan thuis!!

Kleine poot
Beau