Houdini

Ik ben dus weer een bijnaam rijker! En zoals jullie kunnen vermoeden heeft het met ontsnappen te maken. Laat mij bij het begin beginnen.
Wij hebben een buurhondje: Lulu, een keeshondje. Spierwit, zoals mij! Als je mijn vlekjes niet meerekent natuurlijk. Ze wil altijd bij ons komen spelen want zij heeft geen broers of zussen. En om dat duidelijk te maken aan haar baasjes zit ze bijna constant te keffen. Maar die snappen haar niet. Dus ben ik door de draad gekropen om hen te gaan vragen of Lulu eens bij ons mocht komen spelen. Maar mij begrepen ze ook niet en ze zetten mij prompt terug over de draad! Ik laat mij natuurlijk niet gemakkelijk afschepen en ben al verschillende keren langs geweest om mijn verzoek duidelijk te maken. Telkens zonder gevolg. :-(
Nu hadden de baasjes al enkele keren tegen papa en mama gezegd dat ik 'ontsnap' uit onze tuin en heeft mijn papa 'kiekendraad' geplaatst. Ten eerste, ontsnap ik niet, ik wil gewoon met Lulu spelen. En ten tweede, ik ben geen kieken ook al zegt mama soms dat ik een 'kiekenborst' heb maar dan in de lieve zin natuurlijk. Resultaat: ik kan niet meer bij Lulu gaan en zij mag ook niet tot bij ons komen want die baasjes horen blijkbaar niet goed!!
Ik moet eerlijk toegeven: ik was een beetje droevig. Tot een kwartier geleden: mama kwam thuis en dan gaat altijd de deur open en mogen we mee naar boven gaan, naar ons hondenparadijs zoals tante Elke het noemt. En de paashaas was geweest!! De trap lag vol met pluchen beesten. En we mochten er elk eentje uitkiezen. Broer Gunar heeft voor mij eentje naar boven gebracht want met mijn kleine pootjes zou ik nog verongelukken. En ik heb nog kunnen foefelen want uiteindelijk heb ik er twee: een wasbeer en een hondje. Als ge zo klein zijt, krijgt ge toch al ietske meer gedaan. En het helpt als je héél lief kijkt.
Kleine poot,
Beau.